Moet het wel een boek zijn, deel 2: deze ondernemer zegt 'nee'

Voor ondernemers lijkt het zo langzamerhand wel het elfde gebod: "Gij zult een boek schrijven". Maar is dat wel zo nodig? Mijn mening is dat een boek je heel veel kan brengen (zie bijvoorbeeld deze Réunion-auteurs), als een boek is wat bij jou én je bedrijf past. En als je het werk wilt verzetten dat ervoor nodig is. Niet altijd hoeft dat zo te zijn.
Mijn eerste vraag aan ondernemers met plannen voor een boek is dan ook: moet het wel een boek zijn?

Een ondernemer die die vraag met een lekker duidelijk ‘nee’ beantwoordt, is Marloes Halmans, loopbaancoach voor hoogopgeleide dertigers en veertigers. Halmans timmert flink aan de weg met haar bedrijf, en besloot bewust om géén boek te schrijven. Ze koos een ander podium.

fotografie: Anoeska van Slegtenhorst

Heldere focus
Marloes Halmans: “Ik begeleid mannen en vrouwen die in hun loopbaan niet willen settelen voor wat de markt of de omgeving van ze verwacht, maar die het roer in eigen handen willen nemen. Het is mijn missie om deze groep te laten zien dat werken leuker kan, wanneer je doet wat bij je past. Ik richt me specifiek op het vraagstuk: waar ben ik goed in, wat wil ik en hoe maak ik daar werk van? Vragen rond andere thema’s (bijvoorbeeld stress, relaties, problemen met collega’s) begeleid ik niet, ténzij ze een direct verband hebben met de hoofdvraag. Die focus heb ik heel bewust gekozen.”


Hoe bereik ik wie ik wil bereiken?
“Ik stelde mezelf de vraag: hoe kan ik zo veel mogelijk mensen bereiken met mijn missie? Voor mijn bedrijf, maar vooral óók omdat ik weet dat er veel mensen zijn die de stap naar een coach nog niet maken. Ook hen wil ik inspireren, of een schop onder de kont geven om in actie te komen als ze ontevreden zijn over hun werk. Ik zocht naar manieren die dat konden doen en die ook echt bij mij pasten.”

Het moet géén boek zijn
“Over een boek heb ik wel lang getwijfeld. Ik schrijf veel, ik blog graag, maar ik heb een hekel aan veel herschrijven en reviseren. Ik schrijf in één keer, spontaan. Voor een boek moet je, vind ik, veel meer onderbouwen, meer theorievorming doen. En ik ben zelf heel erg van de praktijk en van het doen. Bovendien: er zijn al zó veel goede loopbaanboeken... Uiteindelijk realiseerde ik me: het gaat niet om ‘een boek maken’, het gaat om ‘mijn boodschap overbrengen’. En bij mij past bloggen, over mijn persoonlijke keuzes en inzichten, en bij mij passen events, waar ik mensen live kan ontmoeten.”

Fotografie: Daphne van Leuken

Bouw je eigen podium
“Als ondernemer bezocht ik veel events en daarvan kwam ik altijd boordevol ideeën en inspiratie terug. Daarom wilde ik ook graag als spreker op events voor mijn doelgroep gaan staan, om datzelfde voor hen te kunnen doen. Maar zulke events waren er helemaal niet. Er waren veel events voor starters op de arbeidsmarkt, en voor ondernemers, en specifiek voor vrouwen, maar niet voor dertigers en veertigers m/v die een volgende stap willen maken. Er was geen podium voor mij als spreker. Toen was de logische keuze: als er geen podium is, dan maak ik het zelf wel! ”

The Career Garden
Halmans startte daarom met haar events The Career Garden, (volgende editie op 3 november 2013 in Helmond). Voor het event durft ze een reële toegangsprijs te vragen. “Veel events zijn gratis, maar zijn verkapte salesacties, gericht op het verkopen van een product. Daar doe ik niet aan mee. Ik wil inspirerende en inhoudelijke events van kwaliteit bieden. Natuurlijk vertel ik ook kort wat ik de deelnemers nog meer kan bieden. Ik geloof erin, en dat blijkt in de praktijk ook, dat mensen de weg naar mijn diensten vanzelf vinden als ze meer begeleiding zoeken na het event.”

Fotografie: Daphne van Leuken

Effect van een eigen podium
Halmans merkte dat haar event veel effect had. In de eerste plaats voor de deelnemers, maar ook voor haar bedrijf:
- Nieuwe opdrachten voor coachingstrajecten;
- Trainingen bij een aantal business schools;
- Nog meer kennis van de wensen en behoeften van de doelgroep;
- Mooie samenwerkingen met andere professionals.



Blogs
Daarnaast blogt Halmans veel: “Ik ken uit eigen ervaring hoe het is om niet te weten wat je echt wilt of waar je goed in bent. Gelukkig weet ik ook dat je met de juiste vragen en instrumenten vanuit die chaos in je hoofd een mooie loopbaan kunt vormgeven. Een loopbaancoach kan die instrumenten, structuur en focus bieden. Maar verder moet je het zélf doen. Alle antwoorden zitten al in je, je kunt ze hooguit niet vinden, ordenen of verwoorden.”

Wil je als ondernemer wél zelf een boek schrijven, en zoek je goede én haalbare adviezen over het hoe? Bel of mail dan voor een vrijblijvende afspraak of kijk hier voor onze mogelijkheden.

Lees hier meer over The Career Garden, op 3 november in Helmond. De blogs van Marloes Halmans vind je hier.

Schrijf met al je zintuigen (ja, ook jouw businessboek)

"In dit artikel laat ik je zien hoe je een veel voorkomend probleem goed in beeld krijgt. Ik help je om door een andere lens naar je teksten te gaan kijken, en een nieuwe visie te ontwikkelen. Zie je wel?"

Met onze zintuigen staan we voortdurend midden in de wereld, of we ons er nu van bewust zijn of niet. Neem (pas op, mindfulness-alert) eens bewust waar welke zintuigen je nu allemaal gebruikt - de druk van de stoel onder je billen, de warmte van je mobiel in je hand, de smaak van koffie nog op je tong, de geur van de forenzentrein of het strandterras, het geluid van je iPod of de stadsgeluiden om je heen? We gebruiken onze zintuigen 24/7.

Behalve als we gaan schrijven.

Veel mensen hebben in hun schrijftaal een voorkeur voor een van de vijf zintuigen. (Sommigen zelfs voor een zesde, maar die laat ik hier graag helemaal buiten beschouwing). Zelf heb ik een sterke neiging om als 'kijker' te schrijven, zoals je kon merken aan mijn eerste alinea hierboven. Zien, beeld, lens, kijken, visie...

Ik ben niet de enige. Het is ook niet fout. Het kan alleen saai worden. Vlak. En je sluit misschien minder aan bij lezers die meer 'horen' of 'voelen'.

Kijk eens kritisch naar de laatste teksten die je zelf hebt geschreven. Nemen bepaalde zintuigen de overhand? En is dat ook storend (dat ligt voor poëzie bijvoorbeeld anders dan voor een beleidsnotitie)? Zo ja, dan kun je er iets aan doen.

De oplossing is niet altijd heel makkelijk, zeker niet als je tekst al 'af' is. In de eerste alinea kun je moeilijk dwangmatig elk zintuig een plaats geven:
"In dit artikel laat ik je voelen hoe je een veel voorkomend probleem goed in beeld krijgt. Ik help je om met andere oren naar je teksten te gaan luisteren, en een nieuw Fingerspitzengefühl te ontwikkelen."
Dat klinkt raar en krampachtig, en het wrikt.

Wat je wel kunt doen:
- let vooral in langere teksten op dat je niet alleen maar kijkt, in beeld brengt en visies ontwikkelt maar dat je bijvoorbeeld ook problemen bij de kop pakt, voelt wat er speelt, hoort wat de tegenargumenten zijn, of nieuwe kansen ruikt.
- als andere, specifieke, zintuigen niet goed werken, varieer dan met bredere woorden: ontdekken, onderzoeken, waarnemen, bespeuren, opletten, herkennen, merken, opvangen, beseffen, ondervinden, beoordelen... wie roept er meer?

Maak ook van deze tip geen harnas. Maar wees alert op je eigen stijl, en wees je bewust van je keuzes.


Ben je ondernemer of professional met een goed idee voor een boek? Mijn bedrijf Uitgeverij Réunion biedt daarbij service op maat. Lees wat andere ondernemers zeggen over onze redactie en schrijfcoaching.

Nieuw: loopbaanboek voor vrouwelijke artsen

Net vers van de pers gerold: Ambitie met een grote M: voluit leven als medicus, moeder en mijzelf, van Maleene de Ridder. Natuurlijk ben ik daar als uitgever trots op en blij mee. Maar ik denk ook dat dit boek erg nodig is - ja, ook nu nog, in onze volop geëmancipeerde tijd. Want...

Een kleine greep uit de vele feiten en eyeopeners, uit dit boek. Wist je dat:
- je het als arts en moeder nooit goed kunt doen in de ogen van de buitenwereld? Een 'goede arts' is altijd beschikbaar, en zegt nooit nee. Maar een 'goede moeder' werkt niet meer dan drie dagen, en stelt te allen tijde haar gezin voorop;
- de meeste partners van vrouwelijke artsen meer dan 80 procent werken; terwijl de partners van mannelijke artsen juist meestal kleine banen hebben?
(Beide blijkt uit onderzoek van Berber Pas (2011))
- de vervanging van AIO's bij zwangerschap in de helft van de gevallen nog niet beter is geregeld dan vroeger? (Mednet, mei 2010)



In Ambitie met een grote M: voluit leven als medicus, moeder en mijzelf laat Maleene de Ridder zien waar de hiks en loopbaanhobbels voor vrouwelijke artsen nog zitten. Maar vooral laat ze zien hoe jij daar zelf je eigen weg in kunt vinden, en jouw dromen en ambities waar kunt maken.

Maleene de Ridder (gezondheidswetenschapper en coach) schreef dit boek voor alle vrouwelijke artsen die willen vasthouden aan de drive en de dromen waar ze destijds mee aan hun studie geneeskunde begonnen. Die ambities kunnen zwaarder gaan vallen, zeker wanneer je ze wilt combineren met een gezin. Veel vrouwen gaan dan van alles wat 'minder' doen en leveren zo in op hun dromen, hun ambities en op zichzelf. Niet nodig, zegt Maleene de Ridder.

In Ambitie met een grote M lees je hoe het ook anders kan, en hoe je de keuzes kunt maken die echt bij jou passen. En hoe je je eigen professionele en persoonlijke ambities kunt waarmaken in een snel veranderende medische wereld waarin volop kansen zijn, maar ook nog veel oude patronen. Met hoofdstukken als:
- Leef jouw artsenleven
- De wereld waarin je werkt en leeft
- Ambities en moederschap combineren
- Richting geven aan je leven en werk
- Zet de tijd naar je hart
- Een gezonde basis
- Emoties de baas
- Kwestie van kijken
- Sterk door netwerken
- Voluit leven en werken
en bovendien elf interviews met vrouwelijke artsen over hun loopbaankeuzes.

Ambitie met een grote M
winkelprijs € 17,50, 208 pagina's
is verkrijgbaar via alle boekhandels, zoals hier bij Managementboek.nl.

'Bloggen als een pro': bepaal (en behaal) je eigen succes

Bloggen als een pro van Elja Daae is een lichtvoetig, informatief en vooral ook inspirerend boek. Je leest het in een uur, en het vertelt je een heleboel over succesvol bloggen.

Voordat je haren overeind gaan staan en je sputtert dat je helemaal niet ambitieus bent maar dat je vooral wilt doen wat je leuk vindt: spot on. Dat is precies wat Elja in haar eerste hoofdstukken al vooropstelt: wat succes is, definieer jijzelf. Voor de een is dat een goede boterham verdienen met haar blog, een ander wil alles weten en delen over zijn zeldzame hobby (of huisdier of muziekgenre of culinaire traditie) en de derde wil haar blog zakelijk gebruiken om haar bedrijf in de schijnwerpers te zetten.

Maar hoe dan ook, zegt Elja Daae, wil iedere blogger uiteindelijk twee dingen: behoorlijke bezoekersaantallen én andere meetbare resultaten (inkomsten, donaties voor een goed doel, handtekeningen onder een petitie, awareness/discussie over een thema, etc.). En met dat gegeven levert haar boek je een flinke batterij goede tips om je doel dichterbij te brengen.

Bloggen als een pro is verdeeld in drie thema's, die volgens Elja Daae alle drie aandacht nodig hebben in een succesvol blog: Authenticiteit, Focus, en Toewijding. Op elk thema laat ze zien hoe je dat kunt inzetten en versterken in jouw blog.



Erg leuk van het boek vind ik dat Daae zo veel voorbeelden geeft van blogs die haar - om de meest uiteenlopende redenen - aanspreken. Om de persoonlijkheid van de blogger, om het design, om de onderwerpen, om de schrijfstijl, om de unieke niche. Dat maakt Bloggen als een pro ook lekker concreet en levendig.

Beste leermoment voor mezelf vond ik Daae's enthousiaste pleiten voor zo vaak mogelijk bloggen (wat mij almaar niet lukt). Veel bloggers houden zichzelf voor dat kwaliteit boven kwantiteit gaat: beter goed bloggen, dan vaak bloggen. Tuurlijk, zegt Daae en helemaal eens, alleen: "Er is maar een ding mis met deze redenering, namelijk de aanname dat vaker bloggen betekent dat de kwaliteit achteruitgaat. Wat als ook het omgekeerde waar blijkt te zijn, namelijk hoe vaker je blogt, hoe beter je wordt?".

Door Bloggen als een pro ben ik weer helemaal in the mood om vaker te bloggen. Houd mijn blog in de gaten om te zien of het lukt :-).

Wat zou jij graag willen bereiken met jouw blog? Laat je comment hieronder achter!

Voor wie wil bestellen, de link naar Bol:

Drie soorten kritiek op je werk (en wat je daarmee kunt)

"Méér kudos voor iedereen die iets maakt, hoe feilbaar ook, dan voor de beste stuurlui aan wal," schreef ik in een eerder blog. En daar sta ik voor 100 procent achter.

Dit weekend zette de vloedgolf aan kritiek op het Koningslied, en de daaropvolgende tegengolf van kritiek op de kritiek, me flink aan het denken over mijn statement.

Want waar was ik in dit geval, met mijn kudos? Meer kudos voor de tekstschrijvers van dit lied, met zijn legendarische 'de dag die je wist dat zou komen' dan voor iedereen die daar de vloer mee aanveegde? Ehm ...

Dus ja, ik dacht nogal na over kritiek, respect en mijn kudos. Soms vind ik kritiek heel erg goed en nodig. Soms werkt het ook op mijn humeur als nagels over een schoolbord. And I couldn't help but wonder: wanneer is kritiek OK?

Iedereen die iets maakt, kan kritiek verwachten. Sterker nog: je móet kritiek verwachten. Als je een boek schrijft en je wilt alléén maar lof, dan by all means, print en kopieer vooral drie exemplaren voor je moeder, je oma en je partner, maar breng het niet in de wereld.

Kritiek moet, kritiek is goed.

Want wie schrijft voor iedereen, schrijft voor niemand; je kunt jouw lezer alleen raken als je ook echt voor hem of haar durft te kiezen. Dat betekent dat je anderen misschien niet in diezelfde mate raakt, boeit, meesleept, overtuigt, betovert of wat ook je doel maar mag zijn.

Dat is één. Twee, is natuurlijk: goede kritiek kan je werk alleen maar beter maken, verdiepen, versterken. Met de nadruk op 'goede', en de klemtoon op 'kan'. Want kritiek zelf doet nog niets. Alleen jij kunt met kritiek iets doen.

Betekent dit dat je je elke shitstorm moet laten welgevallen? Of dat je elke opinie van iedereen blindelings voor waar moet aannemen? Nee, natuurlijk niet.

Toen ik erover nadacht, kwam ik tot drie soorten kritiek, die je kunt verwachten als je iets (een boek, lied, beeldhouwwerk, dans, you name it) maakt. En je hoeft niet met alle drie hetzelfde te doen.

1. De mening
Iedereen heeft een mening, iedereen mag een mening hebben en alle meningen zijn prima. "Nog nooit zo'n slecht lied gehoord", "Wat een fantastisch schilderij" en "Dit boek veranderde mijn leven" zijn gewoon meningen. Valt niet over te twisten. Een mening is puur persoonlijk.
Als iemand jou, de trotse maker, zijn of haar mening geeft over jouw werk, kun je dat alleen maar aannemen. "Dank je wel voor je mening." (Dit hoeft niet te betekenen dat je het ermee eens bent. Het betekent alleen dat je er niet winnend over kunt discussiëren.)
Sommige meningen lijken wel onderbouwd ("Ik vind dit lied nogal saai, het is zo langzaam") maar het zijn nog steeds meningen. Want kijk, de volgende zegt: "Wat een spannende opbouw, met dat trage tempo!"
Smaken verschillen. Vier dat. Wees daar blij mee.
Anders had de wereld genoeg aan één schrijver, één zanger en één regisseur.

2. De open deur
Mijn allergiezone, full force. Kenmerk van opendeurenreacties is dat ze jou vertellen hoe het resultaat had moeten zijn - maar zonder enige concrete aanwijzing over hóe dat dan had gemoeten. Dit is de categorie "Wat een prutser, die penalty had er gewoon ingemoeten", "Bedrijven moeten flexibel inspelen op veranderende klantbehoeftes" en "Ze moeten gewoon zorgen dat ze de wissels ontdooien en de treinen laten rijden #fail".
Schrijvers kunnen zo bijvoorbeeld het advies krijgen om "een succesvolle serie te schrijven", "hun boek bij DWDD te gaan presenteren", of "gewoon een nieuw business model te verzinnen" als de markt krimpt door gratis ebooks.
Waarom het mij zo irriteert, geen idee. En boos worden is ook eigenlijk helemaal niet nodig. Een eenvoudig, belangstellend: "Wat een goed idee. En hoe zou jij dat aanpakken?" volstaat meestal. Volgt er een nuttige tip: winst. Volgt er een stilzwijgen: ook winst.

3. Goede kritiek, zelfs als-ie slecht is
Ik weet weinig van voetbal (al ken ik de buitenspelregel - sort of). Toen ik eens een jonge speler een penalty zag missen doordat hij de bal hoog over schoot, vond ik dat natuurlijk net zo jammer als alle supporters, alle ploeggenoten en de speler zelf. Die had erin gemoeten!!
Maar de coach nam hem later even rustig terzijde en zei: "Als je volgende keer iets meer naar voren leunt, gaat die bal niet zo hoog."
Ik was onder de indruk. Dát is hoe het moet, dacht ik.
Echte, goede kritiek geeft jou een keuze. Vertelt je wat er is, en hoe het anders kan.
Als je dit anders doet, verandert dat.
Goede kritiek is niet altijd leuk. Goede kritiek is wel altijd goed, ook als hij slecht is.
Omdat jij een nieuwe keuze hebt gekregen.

------------

Wil jij beter leren voetballen, of betere liedjes schrijven, dan kan ik je helaas niet helpen. Maar ben jij ondernemer of professional met een goed idee voor een boek? Dan kan ik je gegarandeerd nieuwe keuzes en mogelijkheden geven.
Neem contact op voor een gratis en vrijblijvend kennismakingsgesprek!

Ik ben authentiek, want dat vinden mijn klanten belangrijk

Authentiek zijn, dat lijkt wel het twaalfde gebod voor ondernemers*, als je social media- en businessgoeroes moet geloven.

Want jouw potentële klant heeft oneindig veel keus, zeggen zij. Jouw klant of opdrachtgever kan alles overal off- en online kopen, vinden, of inhuren. Het onderscheidende verschil, dat maak jij. Dus wees uniek, wees bijzonder - en the rest will follow.

Vind ik het on-waar?
Nee, niet per definitie. In mijn eigen bedrijf begeleid ik ondernemers bij het schrijven en publiceren van hun eigen businessboek. Voor hen geldt absoluut dat hun eigen stem, hun visie en hun invalshoek, hun 'haak', een doorslaggevend verschil maakt met alle andere businessboeken die er al zijn. En, businesswise voor mijzelf, val ook ik samen met mijn eigen 'product/dienst'. Ik kan mijn dienst niet 'los' verkopen van de persoon die ik ben.

Dus ja, een eigen gezicht, een eigen stem, de durf om wat van jezelf te laten zien, zijn belangrijk in ondernemen (zoals ze dat zijn in elke relatie in het leven, persoonlijk of zakelijk). Náást je kennis, je vaardigheden, je ervaring, is jouw persoonlijkheid een factor.

Vind ik het zaligmakend?
Nee. Sterker nog: dat hele 'gij zult authentiek zijn' begint me een beetje tegen te staan.
Omdat het bijna een trucje, een plicht wordt. Wees authentiek, want dat vinden je klanten belangrijk. Wees jouw authentieke zelf, want dan willen anderen liever met je samenwerken.
Wees authentiek, want dat willen wij van jou.

Dat is één. En er is nog iets.
'Authentiek' wordt - vind ik - nogal eens verward met 'laten zien dat je je nergens iets van aantrekt'.
"Ik ben authentiek, want kijk eens hoe het mij niets kan schelen wat anderen daarvan vinden? Zien jullie wel?!?"

Zo authentiek kan ik nooit zijn. Ik trek mij wel iets aan van wat anderen vinden. En ja, dat speelt mee in wat ik doe, schrijf en zeg.

Authentiek zijn is voor mij niet iets dat je in je eentje kunt doen. Authentiek ben je alleen in relatie tot anderen. Probeer het maar eens, op een onbewoond eiland gaan zitten en authentiek zijn. Het kan niet.

Authentiek zou ook niet gedefinieerd moeten worden door 'hoe uniek en bijzonder ben je'. En al helemaal niet door 'hoe hard durf je je niks aan te trekken van anderen'. Rekening houden met anderen, kan ook authentiek zijn. Je aanpassen aan anderen, en aan omstandigheden, evengoed.

Als ondernemer breng je ook jezelf mee naar de tafel, natuurlijk. Maar een ondernemer die zich niets aantrekt van zijn klanten - of dat nu in aanbod, houding of woordkeuze is - stelt zichzelf centraal en niet de mensen met wie hij wil werken.

Ben ik authentieker als ik 'mezelf' blijf in mijn oude spijkerbroek, dan wanneer ik om mijn oudtante een plezier te doen, een net jurkje aantrek voor haar grote verjaardagsfeest?

Dan soms maar lekker conformistisch. En dat durf ik hier gewoon te zeggen, dus, hè.

--------

(Het elfde gebod? dat is Gij zult een boek schrijven. )

Jury's kiezen niet voor kwaliteit. (En jij en ik? Ook niet.)

Nederlandse vrouwen kunnen geen thrillers schrijven, blogde schrijver Marcel van Driel vorige week. In dit fijne blog verbaast hij zich over de shortlist voor de Gouden Strop 2013, de prijs voor het beste oorspronkelijk Nederlandstalige spannende boek. Op de shortlist staan elf boeken.
Tien ervan zijn geschreven door mannen.

Hoe zit dat, vroeg Marcel zich af. Hebben alle vrouwelijke thrillerschrijvers gewoon te slechte boeken geschreven (en vergissen de vele lezers daarvan zich)? Of heeft de jury - ondanks het feit dat die bestaat uit drie vrouwen en twee mannen - een voorkeur voor mannelijke schrijvers?

Ik ben geen thrillerjurylid. De 106 titels van de longlist heb ik niet gelezen. Dus, wie zal zeggen wat dé reden is?
Maar ik weet wel één verklaring.

Uit onderzoek blijkt dat wij (mannen én vrouwen) een schilderij, of een boek, of een artikel, beter vinden als we denken dat het van een man is, dan als we denken dat precies datzelfde werk door een vrouw gemaakt is. Een boek van 'John Johnson' vinden we beter dan het identieke boek van 'Jane Janeson'; een essay van 'Paul' krijgt een hoger cijfer dan precies hetzelfde stuk van 'Paula'.

Wij geloven allemaal oprecht dat we de beste kandidaat kiezen, het beste boek bekronen, dat we 'alleen op kwaliteit letten'. Maar dat doen we niet - zeker niet altijd. Beelden en ideeën uit onze jeugd, onze opvoeding en school, uit films, series en boeken, werken nog steeds door, alle emancipatie ten spijt.

Dat gaat niet expres, sterker nog: we wíllen dat zelf helemaal niet. Maar toch haalt ons onderbewuste soms dat kunstje met ons uit.

En die ons, dat zijn wij allemaal. Mannen én vrouwen. Jij. Ik. En er verandert dus ook niet per se iets als er vrouwen in de jury zitten (of in de redacties van DWDD en P&W, om maar willekeurig eens wat te noemen).

Wat wel helpt, is onszelf ervan bewust te zijn. Om er samen (m/v) wat aan te doen. Niet alleen omdat het eerlijk is voor de vrouwen. Maar vooral ook omdat het beter is voor ons allemaal.

Want dan krijgen wij, lezers, echt de beste boeken van de beste thrillerschrijvers (m/v).

---------

Wil je er meer over lezen, en vooral, er meer aan dóen?
Esther Mollema schreef hier een heel goed, luchtig, no-nonsense boek over: 50% meer talent - zo scoor je met vrouwen.

Je kunt haar boek hier (gratis én legaal) downloaden als ebook.

Liever het papieren boek?
50% meer talent: zo scoor je met vrouwen is te koop in elke boekhandel, bij Managementboek, bij Uitgeverij Réunion en bij Bol