De favoriete boeken van Nicolette Loonen

Nicolette Loonen is consultant bij KPMG Advisory. Ze helpt financiële instellingen met vraagstukken op het gebied van Corporate Governance en Risk Management. Daarvoor werkte ze vijftien jaar als accountant in de financiële sector. In 2006 was ze een van de initiatiefnemers van het Female Capital Network van KPMG.

Nicolette is grondlegger van WIFS, Women in Financial Services:
"Het viel mij op dat in reactie op de crisis vrouwen niet vertegenwoordigd waren in de discussies over de ‘lessons learned’. Daarnaast was het onderwerp diversiteit, en daarmee gedrag en cultuur, geen onderdeel van de oplossingsrichtingen. Ik wilde daar verandering in brengen, omdat ik ervan overtuigd ben dat een betere balans de financiële sector gezonder en duurzamer zal maken. Ik ben toen op LinkedIn WIFS gestart. Op dit moment is dat een vereniging waar meer dan 200 vrouwen lid van zijn, en is de LinkedIn groep gegroeid tot meer dan 1.200 vrouwen. Op www.wifs.nl vind je meer informatie."

"Gezien bovenstaande is het geen verrassing dat mijn favoriete boeken over het belang van diversiteit en de financiële sector gaan. Over beide onderwerpen is al veel geschreven, maar helaas nog niet zo veel over de combinatie. Misschien dat dat dan wel het boek wordt dat ik zelf nog eens ga schrijven."

1. Why Women Mean Business, van Avivah Wittenberg Cox In veel gesprekken die ik voer met bestuurders en managers over het belang van doorstroom van vrouwen binnen organisaties, kom ik onbegrip en gebrek aan kennis tegen. Er bestaan veel vooroordelen over het onderwerp ‘vrouwen naar de top’. Zeker nu de Europese Commissie quota overweegt, polariseert het onderwerp. Je bent voor of je bent tegen. En omdat we in Nederland gesteld zijn op onze autonomie, zijn veel mensen tegen. Degenen die wel werk willen maken van doorstroom van vrouwen, gebruiken vaak het argument dat zij willen dat hun organisatie 'een afspiegeling van de maatschappij' is. De business case voor meer vrouwen in alle lagen van de organisatie is echter veel breder dan allen dat. Avivah Wittenberg Cox zet in dit boek haarfijn alle argumenten op een rij, ondersteund door wetenschappelijk onderzoek en statistische gegevens, waarom organisaties meer werk van vrouwen naar de top moeten maken. De opvolger van dit boek, How women mean business, vond ik helaas wat tegenvallen, dus ik zou het bij dit deel houden.

2. De winst van verschil, Eric Koenen en Christien Brinkgreve
Dit boek is een mooi vervolg van het boek hierboven, Why Women Mean Business. Ook hierin worden argumenten gegeven voor gender-diversiteit, maar wat dit boek zo revolutionair maakt, is dat het een koppeling legt tussen diversiteit en de organisatie van de toekomst. Ruim tweehonderd jaar industrialisatie en kapitalisme heeft pyramide-organisaties voortgebracht. Deze hebben lange tijd hun nut bewezen, maar voldoen niet meer in de nabije toekomst. De organisatie van de toekomst is een atomium, waarin mensen optimaal met elkaar samenwerken. De shift van masculiene organisaties naar feminiene organisaties is in dit boek heel duidelijk uiteengezet. Vooral de lijstjes achterin met verschillen tussen de twee typen geven veel handvatten om organisatiestijlen te herkennen.

3. De Prooi, van Jeroen Smit
Als je wilt begrijpen wat er mis is gegaan in de financiële sector dan is De Prooi een ‘must read’. Wat ik vooral mooi vind aan het boek is dat Smit een dermate grondig onderzoek voor zijn verhaal heeft gedaan, dat het veel autoriteit geniet. In het afgelopen jaar heb ik Jeroen Smit diverse keren horen spreken over zijn bevindingen, en de belangrijkste openbaring voor hemzelf was dat de cultuur binnen de bank een monocultuur was, waar alle neuzen dezelfde kant opstonden en tegenspraak niet werd geduld.


4. Iedereen CEO, door Menno Lanting
Eén van de trends die een revolutie in het bedrijfsleven zal veroorzaken is de opkomst van technologie en social media. Hier staan we nog maar aan het begin van een grote doorbraak. De manier waarop we samenwerken, kennis delen en kennis vergaren, voorzien in ons inkomen en politiek bedrijven wordt in de toekomst nog meer dan nu beïnvloed door social media. Ik ben ervan overtuigd dat we nog maar net het begin hebben gezien. IT is straks niet meer weg te denken uit ons leven. Ik geloof dat dit veel meer bij een feminiene cultuur past dan bij een masculiene cultuur. Het gaat immers om op gelijke voet staan, delen en verbinden. Daarnaast is het een makkelijk geschreven boek, waardoor ik het met een gerust hart weer meeneem in mijn vakantiekoffer.

5. De Mythe van het Glazen Plafond, van Marike Stellinga
Omdat je te allen tijde moet voorkomen dat je zelf een tunnelvisie ontwikkelt, en alleen nog maar bevestiging zoekt van je reeds gevormde mening, is het goed om ook het andere geluid op te zoeken. Het boek van Marike Stellinga staat voor mij hiervoor symbool. Zij heeft destijds met haar boek willen aantonen dat er helemaal geen glazen plafond is, maar dat het uitsluitend aan de vrouwen zelf ligt. Hoewel ik geprobeerd heb mij in haar argumentatie te verdiepen, kan ik haar opinie niet onderstrepen.


Meer boekentips ontdekken? Lees ook:
De favoriete boeken van Susan Aretz
De favoriete boeken van Bianca den Outer
De favoriete boeken van Manoli Martin

Een stoomcursus leven met lef

Dit weekend las ik Marianne Zwagerman's Een webshop is geen carrière - ontsnap uit het mutsenparadijs in één ruk uit. Het boek verscheen al even geleden, maar tot nu toe had ik vermeden het te lezen. Omdat ik met Réunion veel boeken over vrouwen en carrière uitgeef, en met overtuiging - maar in mijn vrije tijd ben ik dan ook wel eens aan wat anders toe.

Maar ook omdat van de titel en bijbehorende voorspelbare mediadiscussies mijn hoge hakken lekker in het zand gingen. Wéér een boek dat andere vrouwen de maat neemt, verwende prinsesjes noemt, deeltijdwerkende moeders die weer terug hakken, gaaaap. Blame game en elkaar de tent uit ruziën, het brengt de oplossingen niet dichterbij.

Nadat ik een paar interviews met de schrijfster tegenkwam, waarin Zwagerman veel rake dingen zegt over vrouwen en hun al dan niet gebrek aan ambities, ging ik in zoverre overstag dat ik het boek opensloeg. En blij dat ik het deed, ook. Vergeet de anti-mutsentitel, die dekt de lading helemaal niet. Alsof je "Kappen met korfbal" zet op een boek dat op elke bladzijde zegt: "Zo geweldig is topvoetbal - en zó kan ook jij het spelen". Haar boek vond ik één aanstekelijke lofzang op ambitie, op eigen keuzes maken, op een leven in eigen handen, en vooral: op vrijheid.

Het leest alsof een vriendin je in de kroeg een stoomcursus 'leven met lef' geeft, met hoofdstukken als Laat die foto's thuis (tenzij het paaldansfoto's zijn), Durf de concurrentie aan / van de hoge duikplank, Stop met vrouwenlogica over geld en Koester egoïsme, ook van jezelf, aangevuld met fijne tips van de mannenkant door Jan Dijkgraaf. Quote die ik boven mijn bureau spijker: "Als je in een mal past, prima. Maar Bruce zal geen letter aan je wijden."

Het boek zou wat mij betreft verplicht gelezen moeten worden door elke vrouw met ook maar een greintje ambitie, voordat ze aan haar eerste schreden op welk loopbaanpad dan ook begint. Zwagerman heeft een grote carrière gemaakt bij de Telegraaf Media Groep en is nu directeur bij een communicatiebureau. Ze bombardeert je met vlijmscherpe adviezen en spaart zichzelf daarbij overigens ook niet. (Fouten uit het verleden bieden vaak de beste rendementen voor de toekomst.)

Ben ik het eens met alles wat ze zegt? Nee, zeker niet. Vooral waar ze eenzijdig hakt op de 'muts' - de 'ambitieloze' Nederlandse vrouw, mis ik de keerzijde, namelijk de man van de muts en de hele omgeving van de muts. Er is veel meer te zeggen dan waar Zwagerman uit de heup schiet op de keuzes die vrouwen (en met name moeders) maken in onze samenleving. Maar daar hebben (stokpaardje alert) Anna Fels en, als Nederlandse vol-ambitieuze moeder, Jolanda Holwerda al uitstekende boeken over geschreven (Koop die boeken, nu :-)).

Word ik vrolijk van haar boek? Ja, heel erg. Plezier, lef, ambitie, doorzettingsvermogen spatten van elke bladzij en Zwagerman is daarmee een voorbeeld voor elke vrouw die het ver wil schoppen in haar loopbaan. (En ook als je denkt dat je dat niet wilt, staan er nog een paar frisse eyeopeners in.)


Meer lezen? hier de link naar Bol:

Ga jij op exenjacht?

Lola schrijft voor magazines en internetsites, ze snelt op haar hoge hakken door de spacy torens van de Zuidas, en met minnaar Henri vliegt ze naar Dubai. Maar haar avonden brengt ze alleen door, achter haar laptop. Steeds 'op exenjacht', op zoek naar Tom, en Jacobus, en Boris - en hoe heette toch ook weer die knappe jongen die..?

Agatha is succesvol ondernemer in fashion design, en haar liefde is voor Marcel. Maar in gedachten is ze alleen maar bezig met calorieën, elke minuut van ieder uur...

Tina maakte de wereldreis, ze beklimt nu de carrièreladder, maar in haar hart wil ze maar één ding - een kind. Waar haar Peter maar steeds niet aan toe is...

De acht verhalen in Mirjam Windrichs nieuwe ebook Op Exenjacht draaien om geheimen die we misschien niet eens aan onze beste vriendin opbiechten... maar waar we misschien allemaal van alles in herkennen. Want:

"Er is een ander leven dan het bestaan van de buitenkant, van de verwachtingen, van de mal waarin we allemaal zouden moeten passen," zegt schrijfster Mirjam Windrich.

Die zin treft me in mijn hart. En het is wat maakte dat ik Op Exenjacht zo graag wilde uitgeven, hoewel het fictie is. Dat hebben we bij Réunion nog nooit uitgegeven! (en dat is trouwens een goede tweede reden: blijf groeien.) Misschien zijn mijn angsten, emoties en verlangens andere dan die van Lola, of Francoise, of Luz - maar dát we ze hebben, delen we.

Wie van ons gaat er 's avonds nooit even 'op exenjacht' via Facebook, LinkedIn of Google? Vroeger was die ooit zo verzengende liefde uit het oog, uit het hart, maar nu is een ex altijd maar één muisklik weg - wat doet dat met ons? En hoe houden we ons in het diepst van onze gedachten bezig met relaties, met ons uiterlijk en ons gewicht, en onze al dan niet aanwezige kinderwens? Het leven is maf, niet maakbaar, zegt Mirjam.

Zij beschrijft Lola, Manoes, Luz en de anderen zo indringend dat de verhalen onder je huid lijken te kruipen. Al eerder schreef Mirjam Windrich boeken over internettherapie, en een aantal romans. Ze is ook de grondlegger van Mindful Analysis, een methodiek voor online begeleiding.

Het digitale boek Op Exenjacht is overal online te koop voor maar € 4,99:
bijvoorbeeld hier bij Bol, bij hier bij Uitgeverij Réunion, of hier bij Kobobooks en hier bij Bruna.

Kun je in je eentje een echte vrouw zijn?

Wat vinden jullie nou echt vrouwelijke eigenschappen, vroeg iemand gisteren op Twitter. Helpen, steunen, delen? Welnee, reageerde iemand anders: Dat zijn normen. Geen feiten.

Ja, wat vinden we daar eigenlijk van, vrouwelijkheid en mannelijkheid? En is dat veranderd in de laatste decennia? Of niet? Anna Fels verwijst in Vrouwen & Ambitie naar de bekendste en meest gebruikte psychologische test daarvoor, de BSRI. Dat is een lijst met eigenschappen, waarbij de proefpersoon kan aangeven in hoeverre die bij hem of haar passen.
[Update 14 april: de lijst is gebaseerd op wat onderzoekers vaststelden dat honderd studenten rangschikten als eigenschappen die in Amerika als ‘typisch mannelijk’ en ‘typisch vrouwelijk’ werden beschouwd. Oftewel: wat *vinden* wij dat mannelijk of vrouwelijk is.]

Typisch vrouwelijk is: meegaand, loyaal, opgewekt, meelevend, verlegen, hartelijk, liefdevol, zorgzaam voor anderen, gevoelig voor vleierij, begrijpend, wil graag gekwetste gevoelens verzachten, zachte stem, warm, teder, goedgelovig, kinderlijk, gebruikt geen ruwe taal, houdt van kinderen, zachtzinnig.
Als je de lijst vrouwelijke eigenschappen goed bekijkt, vallen twee dingen op, zegt Anna Fels.

Je kunt in je eentje niet attent, meegaand, hartelijk of verlegen zijn. En de vrouwelijke eigenschappen gaan dus voor het overgrote deel over eigenschappen die alleen in relatie tot een ander kunnen voorkomen. Het tweede dat opvalt is dat het er bij bijna alle eigenschappen om gaat iets te geven: aandacht, liefde, sympathie, troost, zorg. Vrouwelijkheid wordt gedefinieerd door de aard en de kwaliteit van je relaties. Oftewel: kun je in je eentje wel een echte vrouw zijn?

Voor mannen geldt dat allemaal veel minder. Een man alleen is nog steeds een echte man, als je de lijst daarvoor bekijkt: autonoom, sterke persoonlijkheid, krachtig, onafhankelijk, analytisch, staat voor zijn mening, atletisch, assertief, heeft leiderscapaciteiten, bereid om risico’s te nemen, besluitvaardig, zelfstandig, dominant, kan op zijn strepen staan, agressief, neemt de leiding, individualistisch, competitief, ambitieus.

Is dit allemaal niet veranderd in de laatste decennia? Ja, maar met een twist.
Vrouwen identificeren zich wel meer met ‘mannelijke’ eigenschappen dan vroeger maar – ze hebben géén van hun ‘vrouwelijke’ eigenschappen laten vallen. De vraag hoe je de onvermijdelijke conflicten tussen deze twee sets eigenschappen moet oplossen, is voor bijna elke vrouw nog steeds essentieel, schrijft Anna Fels.

Want wat moet je doen als je man een betere baan krijgt aangeboden in een andere stad, terwijl je je eigen ambities daarvoor moet opgeven? Moet je je meegaand, loyaal en vriendelijk opstellen – (‘vrouwelijk’) of onafhankelijk en krachtig (‘mannelijk’ )? Wat doe je als je man steeds vaker moet overwerken, en zijn zorgtaken niet kan nakomen? Moet je dan ‘begrijpend’ reageren en het opvangen (vrouwelijk), of ‘op je strepen gaan staan’ (mannelijk)? Het is nog geen eenvoudige weg om te gaan. Zoals Anna Fels schrijft:

“Vrouwen hebben tegenwoordig meer ruimte om hun eigen doelen vast te stellen en na te streven, maar dat wordt alleen geaccepteerd als ze eerst tegemoet zijn gekomen aan de behoeften van hun directe omgeving – echtgenoot, kinderen, hulpbehoevende ouders. Als ze niet aan die voorwaarde voldoen, wordt hun vrouwelijkheid in twijfel getrokken.”

Wat vind jij? Herken jij deze dilemma's? En hoe los je ze dan op?

Mijn schoolplein-vooroordelen (en herken jij dat?)

In "50% meer talent: zo scoor je met vrouwen" schrijft Esther Mollema over hoe we tegenwoordig oprecht vinden dat mannen en vrouwen even capabel zijn in werk en in zorg. Eenentwintigste eeuw and all. Maar in de praktijk worden we - ook heel menselijk - een beetje gedwarsboomd door onze onbewuste aannames en vooroordelen, onze 'mindbugs'.

Esther laat het in haar boek met simpele voorbeelden zien: een moeder die vier dagen werkt is een 'carrièremoeder', een vader die vier dagen werkt is een 'zorgende vader' met een 'papadag'. En vind jij 'zij gaf haar baan op en volgde haar man naar New York' echt hetzelfde als 'hij gaf zijn baan op en volgde zijn vrouw naar New York'?

Het boek laat ook zien dat het niet gaat om 'schuld' of 'fout'; het is iets heel menselijks om snel in stereotypen te denken. Maar zoals onderzoeker Mahzarin Banaji heel mooi zegt: als we ons bewust zijn van onze mindbugs, kunnen we erover praten, "niet vanuit schuldgevoelens, maar vanuit een gevoel van verbondenheid met andere mensen. En vanuit een gedeelde verantwoordelijkheid om er iets aan te doen."

Op het schoolplein betrap ik mezelf er ook nog op, tegen wil en dank. Bij een moeder die in mantelpakje met laptoptas snel afscheid neemt van haar kind, voel ik in een reflex een lichte afkeuring over zo veel haast. (En als ik zelf die moeder ben, voel ik me schuldig). Maar bij een vader met stropdas en pak die precies hetzelfde doet, denk ik: "Ach wat leuk, dat zo'n drukke man toch de tijd neemt zijn kind weg te brengen."

Herkenbaar? Merk jij wel eens dat je nog onderscheid maakt in 'werkende moeders' en 'zorgende vaders'? Of merk je juist dat anderen zo naar je kijken? Hoe reageer je daar dan op? En hoe raken we onze mindbugs kwijt?

Update 4 april 2012: Esther Mollema's bedrijf, Direction, bestaat 12,5 jaar en geeft daarom '50% meer talent' als ebook cadeau. Je kunt het hier downloaden.

Voor wie meer wil lezen over 50% meer talent, de link naar Managementboek:

50 % meer talent
Esther Mollema

Minder, of juist méér jezelf zijn, door een andere communicatiestijl?

In 50% meer talent beschrijft Esther Mollema onder andere dat de typisch vrouwelijke stijl van communiceren meer op samenwerking, consensus en gelijkwaardigheid gericht is dan de mannelijke. Op de werkvloer pakken deze goede bedoelingen helaas soms anders uit: daar zien managers het vaak nog als weifelend en aarzelend, en te weinig besluitvaardig.
Dat is zonde, zowel voor de vrouwen als voor de organisaties die daardoor talent over het hoofd zien. Mollema vindt dat managers door die andere communicatiestijl heen moeten leren kijken (in het voordeel van hun teams en hun bedrijfsresultaten), maar ze adviseert ook de vrouwen zelf om zich een trefzekerder stijl van communiceren eigen te maken: krachtig en overtuigend spreken, zichtbaar zijn, onderhandelen, stevige presentaties geven. Dat hoeft niet de hele tijd, maar zorg dat je de momenten herkent waarop dat nodig is, zegt Mollema.

Wees jezelf?
Dat vrouwen in bepaalde werksituaties een andere stijl van communiceren zouden kunnen of moeten inzetten, daarmee zijn niet alle vrouwen het eens hoor ik vaak. Zij hebben het gevoel dat ze zichzelf moeten verloochenen als ze een andere manier van communiceren proberen, of als ze een meer 'mannelijke' stijl inzetten in hun werk.

Zelf heb ik met vallen en opstaan gemerkt dat ik bij een andere stijl soms juist méér mezelf kan zijn. Van nature vind ik onderhandelen (voor mezelf) lastig, ik zeg als ik niet oppas tot vervelens toe sorry, en ik heb de neiging mijn mening te verpakken in een vraag ("Goh, het is het maar een idee hoor, maar wat vinden jullie ervan als...").

Toen ik het na heel wat jaren werken eens over een andere boeg begon te gooien, merkte ik hoe leuk en bevrijdend het kan zijn om met open vizier je mening te geven. Om te vragen om wat je wilt. Om te onderhandelen over wat je waard bent in je salaris. Ik bereikte mijn doelen veel eerder, makkelijker en rechtstreekser. Het gaat me nog niet altijd goed af, maar ik ben wel learning as I go.

Be the change
In 50% meer talent beschrijft Esther cursiste Sara, die aanvankelijk ook veel weerstand voelt tegen het idee om haar eigen stijl te moeten verloochenen omwille van haar ambities. Ze wilde vooral zichzelf blijven. Maar toen ze het eenmaal een kans had gegeven, bleek het haar prima te bevallen:

"Het was even oefenen voor Sara, maar het lukte haar, haar eigen mening duidelijker en stelliger te laten horen. Ze merkte dat het veel effect had, en dat ze daar ook plezier in had. Ze had zelfs het gevoel dat ze juist op deze manier dichter bij zichzelf kon blijven, omdat haar mening en visie echt gehoord werden."

Wat mij betreft moet er helemaal niemand iets. Maar het is wel heel erg leuk om het gewoon eens te proberen. Esther geeft daar goede en duidelijke tips voor.

Meer lezen over het boek:

50% meer talent zo scoor je met vrouwen
Esther Mollema

Zou jij Poekie naar de plastisch chirurg sturen?

Sinds een week dartelt katje Bles door ons huis. Ze is inmiddels negen weken oud, rent achter haar eigen staart aan, klimt in de gordijnen, ligt spinnend naast ons op de bank en valt elke veterschoen verbeten aan. Terwijl ik vertederd toekijk hoe ze op vier pootjes tegelijk opspringt om een denkbeeldig vliegje uit te schakelen, zie ik door het raam achter haar de buurpoes door de tuin banjeren.

Buurpoes is een paar jaar ouder, en het valt me op hoe groot ze is naast kleine Bles, en hoe anders een kitten er nog uitziet. Bles heeft grote oren, grote ogen, en een klein slank kattenlijfje. Een heel verschil met de kleine kop en het stevige postuur van de buuv, die snel en lenig door de heg wegglipt.

En dan raakt het me. Van onze katten houden we onvoorwaardelijk, als springerige kitten en als volwassen tijgerende kat, en als rustige senior en als oude dikke dommelende theemuts. En nooit kijken we naar onze lieve Poekie alsof ze gefaald heeft wanneer ze er niet langer als een doddige kitten uitziet, maar als de volwassen moederkat die ze inmiddels is.

Waarom kunnen we niet naar onszelf kijken zoals we naar Poekie kijken? Waarom kijken we met spijt naar onze kaaklijn, als die niet meer superstrak is; naar onze taille, als die niet meer wespen is; naar onze armen, als de eerste tekenen van bingo wings zich daar aandienen?

Waarom eisen we van onszelf dat we een eeuwige kitten blijven?

Vond ik mezelf mooier toen ik nog strakker, gladder en jonger was? Ja, natuurlijk. Zou ik er weer zo willen uitzien? Jazeker wel. Maar nu ik naar Bles kijk, die zich heeft opgerold in haar velours kattenmandje, en lui ligt te slapen na een tijdje rondjes racen over de banken (nageltjes uit), vraag ik me af waarom.

Bles heeft in een week al een plaats in mijn hart die ze nooit meer zal verlaten, hoe oud ze ook wordt, hoe dof haar vacht ooit ook zal worden en hoe stram ze ook ooit over de bank zal schrijden.

Tijd om mezelf als een Poekie te gaan zien.

Daar zijn we weer: "Nederlandse vrouwen zijn lui"

Onder de altijd fijne noemer Nederlandse vrouwen zijn luie donders veegt columniste Ebru Umar in de Volkskrant van 12 oktober de vloer aan met de mentaliteit van de Nederlandse, hooguit parttimende, 'werk-moet-leuk-zijn'-vrouw.

Umar brengt een hoop zinnige argumenten waarom je als vrouw voor je zelfstandigheid moet zorgen, en haar uitsmijter is ronduit briljant: "De man die zich mij denkt te kunnen permitteren moet nog geboren worden."

Zonde is alleen dat de kop boven het artikel weer alles op één hoop veegt en straal voorbijgaat aan het feit dat 'no woman is an island, entire of itself'. Onze cultuur heeft invloed; de manier waarop we denken en kijken heeft invloed; ons Nederlandse moederschapsideaal heeft invloed.

Ja, ik ben ook voor economische zelfstandigheid van een ieder. Ja, ik ben ook voor het benutten van de talenten van iedereen (in werk én in zorgen, voor mannen én vrouwen). Maar ook: ja, ik word doodmoe van het eeuwige geschop naar de Nederlandse moeders. Cultuur zit tussen ons aller oren, niet alleen van de moeders, ook van de vaders die wel fulltime blijven werken; de werkgevers die denken dat vrouwen 'nu eenmaal minder ambitieus worden' als ze kinderen krijgen en ze geen uitdagingen meer bieden; een omgeving die een moeder die vier dagen werkt, een carrièremoeder noemt, en een vader die vier dagen werkt, een zorgende vader

Hebben vrouwen daar een aandeel in? Ja. Is het goed dat wij vrouwen onze verantwoordelijkheid nemen? Ja. Zijn we er dan? Nee, natuurlijk niet.

In haar boek Vanuit je hart naar succces laat de als jonge single superambitieuze Jolanda Holwerda openhartig zien hoe moeilijk het was om haar ambities vast te houden toen ze moeder werd - onze hele cultuur was gewoon niet ingericht op ouders met ambities in hun werk én in hun gezinsleven. Die worsteling leidde uiteindelijk tot de oprichting van Lof magazine, inmiddels uitgegroeid van blad met een missie tot missie met een blad, een online platform, de Loflist Beste Werkgevers voor Werkende Ouders en de Lof Next Role Model-verkiezingen.
Over vrouwen die hun verantwoordelijkheid nemen gesproken - Jolanda veranderde de wereld er meteen ook bij.

In haar boek interviewt ze ook Yvonne Benschop, die als hoogleraar Organizational Behavior veel onderzoek doet naar gender en diversiteit in organisaties. Als afsluiter dit stuk uit Jolanda's interview met haar:

"Geen nuance, simpel scoren
Boeken van vrouwen die andere vrouwen ongezouten de maat nemen (denk Marike Stellinga met De mythe van het glazen plafond, denk Elma Drayer met haar Verwende Prinsesjes) krijgen veel aandacht in de media. Over zulke boeken, kan Benschop kort zijn: daarover sloeg Aaf Brandt Corstius al de spijker op de kop in een column in NRC Next. In die column schreef ze: “Het is een nieuw soort beroep geworden: iets shockerends over vrouwen roepen, daar een boek over schrijven, op de cover van dat boek gaan staan met een integere, maar scherpe blik en vervolgens tot in lengte van dagen je punt (en eigenlijk alle punten die vagelijk raken aan het onderwerp ‘vrouw’) in talkshows verdedigen tegen de mannen aan tafel, liefst in een leuke jurk.” * Met een genuanceerde boodschap haal je namelijk de headlines niet, concludeert ze in haar slotzin.
Benschop onderschrijft dat. De uitersten trekken de aandacht, zegt ze, omdat de complexe, genuanceerde boodschap voor veel mensen ongemakkelijk voelt. Die boodschap is dat vrouwen onderling sterk verschillen, en dat je dus niet alle vrouwen noch de ambities van vrouwen over een kam kunt scheren. Ambities zijn niet individueel bepaald, maar ambities groeien of kwijnen weg in bepaalde omstandigheden."

Vanuit je hart naar succes, p. 101/102. Citaat column* uit: ‘Liefst in een leuke jurk’, Aaf Brandt Corstius. In: NRC Next, 29 september 2009. De hele column lees je hier, aanrader

Meer lezen over Vanuit je hart naar succes, bij Bol.com:

Vanuit je hart naar succes
Jolande Holwerda

Moederschap versus ambities - en hoe ik me weer 'compleet' voelde

Zes jaar geleden liep ik als fulltime thuisblijfmoeder, met mijn twee heerlijke jonge zoons in een duowandelwagen, door de woonerven van Nieuwegein. Op weg om de eendjes te voeren, of een boodschap te doen, of een poosje te gaan kijken bij de fascinerende graafmachines op het bouwterrein. Een auto passeerde langzaam, en ik hoopte vurig dat de bestuurder verdwaald was en mij de weg zou vragen. Een kans op een gesprekje met een volwassene!

In die tijd verlangde ik soms hevig terug naar mijn werkende-moederleven. Ik miste het onafhankelijke, het individuele, het gevoel iets echt te kunnen. Dat hinderde me en ik ging erdoor aan mezelf twijfelen. Als ik zo veel van mijn man en mijn kinderen hield (en dat deed ik), waarom miste ik mijn werk dan zo? Waarom was ik dan zo kinderachtig en egoïstisch en kon ik niet gewoon genieten van wat ik had?

Maar áls ik dan echt mijn werk zo miste, waarom regelde ik dat dan niet gewoon? Dat zou geen enkel probleem moeten zijn voor een moeder van twee anno 2005, behalve dan dat ik het gewoon niet voor elkaar had gekregen in de jaren dat ik het had geprobeerd.

Ik voelde me soms alsof ik uit twee helften bestond. Ik was een gelukkige moeder en kon veel tijd met mijn kinderen doorbrengen. Maar mijn andere zelf bleef mijn eigen ambities, werk en individualiteit maar missen. En dat was raar, want alles was mijn eigen keuze. Ik kon immers doen wat ik maar wilde: fulltime werken, parttime werken, helemaal niet werken. Waarom dan klagen over de keuze die ik zelf gemaakt had?

Stop met zeuren, dacht ik. Maar het hielp niet echt.

Toen las ik Necessary Dreams, dat prachtige boek van psychiater Anna Fels, voortgekomen uit haar verwondering over de moeizame relatie die veel vrouwen nog hebben met ambitie. Precies zoals ik. Ik was weg van haar boek, omdat ze beschrijft hoe mooi ambities eigenlijk zijn en hoe belangrijk ze zijn voor ons welzijn en ons geluk.

Fels laat zien dat het kunnen nastreven van je ambities voor elk mens zo nodig is als zuurstof. Ambitie heeft twee helften, zegt ze, 'ergens goed in zijn, én daarvoor erkenning krijgen'. En of je ambitie nu lesgeven, tekenen, neurochirurgie of appeltaarten bakken is; ergens goed in zijn en er erkenning voor krijgen, vervult een levensbehoefte in ons allemaal.

De weg naar ergens goed in zijn ligt voor vrouwen tegenwoordig wijd open. Alle opleidingen, op alle niveaus, en alle beroepen zijn vrij toegankelijk. En dat is een enorme winst. Maar erkenning ligt nog wat lastiger voor vrouwen, laat Fels zien. En dat onderbouwt ze met gedegen onderzoeken en mooie voorbeelden.

Van vrouwen vinden we, vaak nog onbewust, dat ze natuurlijk volop ambitieus mogen zijn - maar pas nadat ze voor alle anderen gezorgd hebben. En die druk doet zich in onze tijd vooral nog voor in de levensfase dat vrouwen kinderen krijgen. Voor mij laat het zich samenvatten in de bekende Nederlandse situatie: een moeder die vier dagen werkt, is een carrièremoeder; een vader die vier dagen werkt, is een zorgende vader.

Haar boek was een en al herkenning en maakte dat ik me weer 'compleet' voelde. De twee helften die ik dacht dat ik in mij had, hoefden niet met elkaar te strijden, ze waren één en dezelfde. Necessary Dreams inspireerde me zowel om milder voor mezelf te zijn (er was immers niets 'mis' met mij) als veeleisender, om de lat hoger te leggen en mijn dromen waar te maken.

Haar inzichten hielpen mij om niet meer te klagen en te blijven hangen, maar om verder te gaan.
Een paar jaar later richtte ik mijn eigen uitgeverij op, volop gesteund en aangemoedigd (ja - erkenning) door mijn man, van wiens motto 'gewoon dóen' ik heel veel heb geleerd.
Tot mijn verbazing - en lichte verontwaardiging - was Necessary Dreams nog niet in Nederland uitgegeven. En ik ben er heel erg blij mee en trots op dat ik dat met Réunion heb kunnen doen. Het boek verdient het.

Meer lezen bij Bol:

Het avontuur van een ondernemer

Vanuit je hart naar succes is 'Bridget Jones met een missie': naast de zoektocht van een werkende moeder en een managementboek over diversiteit, is het ook een heel erg aanstekelijk boek over de weg van een gedreven ondernemer.

Uit pure overtuiging wilde Jolanda Holwerda Lof van de grond krijgen: een blad dat een stem geeft aan moeders met ambities in werk én gezin.
En daarmee sloeg ze - onbedoeld - het avontuurlijke pad van de ondernemer in. Wat voors en tegens heeft, schrijft ze over die beginperiode:

"Een echt businessplan heb ik niet, al heb ik wel - op de befaamde achterkant van een sigarenkistje - een ‘exploitatiemodel’ uitgewerkt. Dat ontlokt een vader van een vriendin de vraag of ‘we niet achter onze ambities aan hobbelen’. Het gaat om cashflow, dames! Op zich een terechte opmerking, maar met de cijfers die uit een echt businessplan waren getoverd, had Lof waarschijnlijk nooit het levenslicht gezien."

De 1111 punten van een ondernemer
Mooi zijn de quotes van ondernemers die haar aanmoedigen:

"Ondanks de kritische geluiden zijn er vooral veel mensen die me een hart onder de riem steken om mijn plannen door te zetten. Peter Rikhof, voormalig hoofdredacteur van Sprout en in die tijd bezig het blad Brookz op te richten, stimuleert me met zijn jongensachtige bravoure een ‘fake it ‘till you make it’-houding aan te nemen. En Sarriel Taus, ondernemer en oprichter van restaurant Fifteen Amsterdam motiveert me enorm met zijn uitspraak:
"Je kunt als ondernemer 1111 punten halen: 1 voor het idee, 10 voor het op papier zetten, 100 voor het ophalen van geld en 1000 als je het ook doet.” Het is zeer illustratief voor waar we staan. Het idee is er (de bladformule is klaar), het staat op papier (de dummy is af), er is geld voor de start (we hebben founding partners) en nu de volgende duizend… het echt gaan doen."

Durf op je bek te gaan
Maar ook uit heel andere hoek komt steun - bijvoorbeeld van vakbondsvrouw Agnes Jongerius, bij wie Jolanda een workshop volgt met de veelzeggende titel: ‘Wees niet bang om op je bek te gaan, durf te dromen van succes'. Voor haar boek interviewde Jolanda Agnes Jongerius opnieuw. Durf je ambities waar te maken, en laat je niet weerhouden door de angst om op je gezicht te gaan, is haar boodschap.

“De angst om onderuit te gaan, is een deel van de belemmering voor veel vrouwen om hun ambities waar te maken. Als ik kijk naar de gemiddelde man en de gemiddelde vrouw, zie ik dat mannen er minder moeite mee hebben om, als ze eens onderuit gaan, weer op te staan en het stof van hun knieën af te kloppen. Daarna is het voor hen gewoon nieuwe ronde, nieuwe kansen."

Het zijn dit soort quotes die ik als ondernemer nog steeds af en toe opensla. Zeker in dit soort economische tijden kan ik een oppepper hier en daar wel gebruiken. Haal die punten, durf op je bek te gaan. En anders maar nieuwe ronde, nieuwe kansen.

Laten we kappen met elkaar 'queen bee' noemen

In artikelen en discussies over diversiteit en de doorstroming van vrouwen kom ik af en toe ook de term queen bee tegen. De queen bee staat dan voor een vrouw die op eigen kracht naar de top is gekomen en eenmaal daar aanbeland, andere vrouwen niet helpt (of sterker nog, tegenwerkt) om er ook te komen. Ze zou namelijk vinden dat zij het ook allemaal alleen heeft gedaan, dat anderen dus ook geen kruiwagentje hoeven te hebben, en bovendien dat het heel fijn is om de enige vrouw in een groep mannen te zijn. Als queen bee wordt ze ook wel eens genoemd als een van de oorzaken waardoor andere vrouwen niet op kunnen klimmen.

Toen ik gisteravond weer zo'n artikel zag, schoot die benaming mij ineens in het verkeerde keelgat. Ik kon er niet precies de vinger op leggen, en heb wat lopen broeden over de redenen waarom het me dwars zit. Hier is het lijstje waar ik tot nu toe op kwam:

- Er is geen vergelijkbare benaming voor onbehulpzame topmannen. Blijkbaar moet een topvrouw empathischer en behulpzamer zijn dan de topmannen, anders plakken we dit label op haar;

- Voor (top)vrouwen is het sowieso balanceren op een dun lijntje. Vrouwelijke managers doen het namelijk niet gauw goed: als we ze 'aardig' en ‘vrouwelijk’ vinden, zien we ze als minder competent; en als we ze als 'competent' zien, vinden we ze minder aardig en minder vrouwelijk. (Blijkt keer op keer uit onderzoek). Best kans dat de vrouw in kwestie niet per se 'onaardiger' is dan haar mannelijke collega's, maar we accepteren het van haar gewoon minder.

- Met 'queen bee' zetten we een vrouw weg als een karikatuur, in plaats van haar te beschouwen als een individu met eigen capaciteiten en drijfveren (waar het bij diversiteit toch om draait); een karikatuur die bovendien als een boemerang terugslaat op ons allemaal ("zie je wel, zo zijn vrouwen onder elkaar"). We halen niet alleen haar maar ook onszelf omlaag als we een andere vrouw een queen bee noemen.

Beoordeel topvrouwen (net als topmannen) op hun prestaties, op hun capaciteiten, op hun leiderschap, op hun communication skills, en laten we de karikaturen uit ons woordenboek schrappen.

Moeders die elkaar inspireren en aanmoedigen

Jolanda Holwerda's Vanuit je hart naar succes is één groot hart onder de riem voor alle moeders (en gelukkig steeds meer vaders) die willen genieten van hun gezin én van hun werk. En als we elkaar steunen, elkaar inspireren en aanmoedigen, kunnen we de wereld veranderen, zegt Jolanda.

Met haar boek springt ze als 'Bridget Jones met een missie' op de bres voor alle moeders die ambities hebben in werk én privé-leven. Hieronder een fragment uit het boek, waarin Jolanda vertelt over het idee voor LOF magazine, dat ze later van de grond af aan zou opbouwen tot een multimediaal platform voor werkende ouders:

"Ik mis een klankbord en een spreekbuis voor werkende moeders die niet langer in een omgeving willen zitten waar de combinatie van werk en zorg niet bespreekbaar is. Waarom moet je vooral niet over je gezin en kinderen praten als je carrière wilt maken? Waarom kun je niet én moeder én werknemer zijn? Ik heb behoefte om positieve verhalen te delen met andere vrouwen. [... ] Ik wil een blad dat vrouwen zoals ik inspiratie, herkenning en erkenning biedt, en dat ons laat zien dat we niet alleen staan.

Maar ik wil ook laten zien dat kinderen onze toekomst zijn en dat we als maatschappij een gemeenschappelijke verantwoordelijkheid hebben om ze op te voeden en op een positieve manier in de wereld te zetten. Het idee komt van binnenuit, recht uit mijn hart en is ontzettend sterk. Ik kan dat gevoel alleen maar volgen. Lof – in de embryofase- is geboren."

En een prachtige quote van Faiza Dadi, operationeel directeur van de Baak, een van de geïnterviewden:

“Een rolmodel is voor mij iemand die heldere keuzes maakt en zich daarover openlijk durft uit te spreken. Iemand die niet het bekende schimmenspel speelt door werk minder belangrijk te maken uit angst een slechte moeder gevonden te worden. En tegelijkertijd op de zaak haar kinderen ontkent, omdat ze denkt dat ze anders niet meetelt. Vrijuit spreken geeft juist energie om er dubbel zo hard voor te kunnen gaan.”

Voor wie meer wil lezen, hier meer informatie over Vanuit je hart naar succes bij Managementboek

"Als Linda het kan, waarom ik dan niet?"

Onlangs verscheen bij Réunion Vanuit je hart naar succes van Jolanda Holwerda, oprichter en hoofdredacteur van Lof magazine. Het boek ken ik na alle meelees- en redactierondes 'by heart', en toch sla ik het nog wel eens open voor de quotes die mij als werkende moeder en als zelfstandig ondernemer oppeppen op de dagen dat alles tegenzit (van vergeten tienuurtjes tot de wereldeconomie). Zoals:

[Nadat ze haar idee voor een gloednieuw tijdschrift voor werkende moeders naar diverse redacties heeft gestuurd:]

"Ik krijg van geen van de bladen een reactie (wat ik inmiddels wel kan plaatsen, nu ik zelf dagelijks mails krijg van mensen met leuke ideeën, die ik niet altijd kan honoreren) en besluit dan maar te gaan voor een eenmalige editie van wat dan nog de JOL (een afkorting van mijn naam) heet. Als Linda het kan, waarom ik dan niet?"

- Jolanda in hoofdstuk 5, The Making of Lof

[ In de opstartfase van Lof:]

"... het Lofgevoel zit diep en natuurlijk pak ik de draad weer op, na het aanvankelijke gevoel dat het nooit gaat lukken. Ik weet inmiddels heus wel dat negen van de tien bladen binnen het eerste jaar mislukken, maar ik geloof met heel mijn hart in Lof, en in de gedachte dat werkende moeders Lof verdienen voor wat ze doen. En dat bedrijven gek zijn als ze niet in deze doelgroep investeren."

- Jolanda in hoofdstuk 5, The Making of Lof

En uit Jolanda's zestien interviews met mensen die haar nieuwe inzichten brachten op het gebied van leiderschap en ambitie:

"Als het gaat over ambities en bereiken wat je wilt, dan gaat het ook over de vraag of je durft te falen of niet."

- Agnes Jongerius, voorzitter van de FNV

"Ondernemers willen niet op de tribune zitten, maar het gevecht in de arena leveren. En soms heb je een scheur in je pak, of je raakt een tand kwijt, nou én? Je staat midden in het leven, dat is waarom je daarvoor kiest." [..]
"Wat ondernemen me brengt is een 'sense of being', een groot gevoel van onafhankelijkheid en het vermogen om mijn eigen kracht te ontwikkelen. [..] Daar houd ik van, en ik denk dat dat voor de meeste ondernemers geldt: in de driver's seat zitten en de hele wereld gaan ontdekken."

- Oscar Kneppers, succesvol ondernemer van oa Bright, Emerce en Rockstart.com

En over moederschap en ambities:

"Dat moederschap slecht zou zijn voor je carrière, is toch te belachelijk voor woorden"

- Faiza Dadi, operationeel directeur van de Baak

"Alleen al de kreet ‘ma-di-do-vrouw’ betekent dat het contextueel bepaald is. Want waarom werken we niet op woensdag en vrijdag? Dat is echt niet omdat op woensdagochtend opeens onze bloedsuikerspiegel onze ambities laat kelderen. Dat ligt toch gewoon aan het feit dat bij ons de school om twaalf uur uitgaat?"

- Claartje Vinkenburg, managing director bij het Amsterdam Center for Career Research en universitair hoofddocent aan de Vrije Universiteit Amsterdam


Voor wie het boek wil bestellen, het is verkrijgbaar via Uitgeverij Réunion en via de boekhandel, bijvoorbeeld hier bij Managementboek.nl:

Vanuit je hart naar succes
Jolande Holwerda

Mail & Win: Gratis boek voor managers die echt aan de slag willen met m/v diversiteit

Dinsdag was het internationale vrouwendag, een dag vol evenementen, speeches en nieuw gelanceerde boeken. Er was een hausse aan terechte aandacht voor de positie van vrouwen wereldwijd (de absolute topper vond ik dit filmpje met James Bond-acteurs Craig en Dench).

In Nederland spitste de discussie zich vooral toe op de geringe economische zelfstandigheid van de Nederlandse vrouwen, en op de haperende doorstroom van vrouwen in organisaties. Ligt het aan de vrouwen? Ligt het aan de bedrijven? Komt het vanzelf wel goed, of moeten we quota invoeren?

Esther Mollema (directeur trainingsbureau Direction) gaat ervan uit dat niets moet, maar dat bedrijven flinke voordelen en betere bedrijfsresultaten kunnen behalen met gericht diversiteitsbeleid.
Diverse teams presteren onomstotelijk beter; en je krijgt betere kandidaten als je de hele pool van talent benut. In haar boek ‘50% meer talent: zo scoor je met vrouwen’ laat ze zien hoe managers, vandaag nog, met concrete stappen kunnen werken naar echt diverse teams. Ook voor de vrouwen zelf heeft ze nuttige tips.

Onder managers die echt aan de slag willen met diversiteit, verloten we deze week vijf exemplaren van dit fullcolour, luchtig geschreven boek.
Wil je het winnen?
Stuur voor 16 maart 2011 een mailtje met naam en adres naar info@uitgeverijreunion.nl; onder de inzenders verloten we vijf exemplaren.

Veranderen kan in elke levensfase: recensie van "Nieuwe route kiezen?"

Nieuwe route kiezen? Luister naar je innerlijke GPS maakte door de titel en het omslag (een grote pijl met U-bocht) op mij een eerste indruk van een voortvarend zelfhulpboek, dat je wil laten zien hoe je het roer eens flink moet omgooien.
Die eerste indruk is onjuist: bij lezing blijkt het boek heel genuanceerd, heel onderbouwd en niet per definitie vóór grote veranderingen. Het gaat niet om verandering, het gaat om verbetering, zegt auteur Susan Krauss Whitbourne. (De Amerikaanse titel, The Search for Fullfilment, vind ik de lading beter dekken).

Wat doet het wel? Het boek laat je delen in de ervaringen en levensverhalen van een groep van 182 mensen, die veertig jaar lang gevolgd is in hun levenskeuzes en hun levensgeluk. Uit dit langdurige onderzoek leidde Krauss af wat ons allemaal bindt. Welke soort keuzes dragen bij aan een leven dat voldoening brengt? Bij welke levensloop voelen we ons het beste, en welke terugblik op ons leven maakt gelukkig?

Belangrijk blijken volgens Krauss vooral een open houding, het vermogen tot zelfreflectie, en de bereidheid om bij te sturen - waar nodig. Want ze beveelt ook een realistische kijk naar de haalbaarheid en wenselijkheid van verandering aan.

Krauss geeft tips en praktische adviezen om over te stappen naar een meer positieve levensweg; en voor wie daar al is, geeft ze handvatten om daar ook te blijven. Goed nieuws: veranderen kan op elke leeftijd.
De ondervraagden zijn Amerikaanse babyboomers, die de Vietnamoorlog en de Reagan-jaren meemaakten. Een beetje ver van je bed misschien, vooral als je een stuk jonger bent. Toch kun je je herkennen in hun keuzes: al trouwen wij bijvoorbeeld niet meer op ons 22e omdat ‘iedereen dat doet’, sociale druk is voor iedereen herkenbaar, van zandbak tot bejaardenhuis.

Op basis van haar onderzoek onderscheidt Krauss vijf levenspaden:
- De slingerweg: de route van mensen die ‘zwalken’, en niet kunnen kiezen voor een paar duidelijk omschreven doelen en een manier om die doelen te bereiken.
- Het rechte pad: de weg van mensen wier leven juist wordt getypeerd door voorspelbaarheid; ze mijden risico's,en houden niet van kritisch nadenken over of ontregeling van hun vaste routines;
- Het hellend vlak: de weg van mensen die in een negatieve spiraal van verkeerde beslissingen terecht zijn gekomen. Daarbij hoef je niet meteen aan dakloze vagebonden te denken; ook uiterlijk succesvolle mensen die hun vroegere normen en waarden hebben verloochend en daaronder lijden, kun je hier tegenkomen.
- De overwinningsroute: de weg van mensen die door innerlijke veerkracht in staat zijn geweest aanzienlijke problemen te overwinnen;
- De authentieke weg: de route van mensen die steeds reflecteren welke richting hun leven neemt, kijken of het voor henzelf echt bevredigend is, en zo nodig durven bij te sturen; dit zijn de mensen die hun volledige potentieel benutten.

In hoofdstuk 3 kun je testen op welk pad je je bevindt in de ‘levenspadentest’; daardoor gaat het persoonlijk voor je leven, tussen de soms ook wat drogere informatie en beschrijvingen.

Mensen op de authentieke weg denken wel na over andere keuzes en zijpaden (wat mensen op ‘het rechte pad’ niet doen), maar ze slaan ze niet lukraak in (zoals mensen op de ‘slingerweg’ meer doen). Een authentieke weg kan ook recht zijn, of juist bochten hebben; het verschil zit in de diepere motivatie. Je kunt na nadenken besluiten om te veranderen of om niet te veranderen, maar dan weet je wel waarom je bent waar je bent.

Openstaan voor veranderingen en jezelf toestaan alternatieven te overwegen is een belangrijke factor in een bevredigend leven, zegt Krauss. Belangrijk is dat je congruentie vindt tussen je dromen en je talenten, en dat je daarbij óók de obstakels voor succes onderzoekt. Er zijn immers ook voorbeelden te over van rampen die gebeuren als mensen hun leven omgooien zonder vooraf goed naar hun kansen op succes te kijken, schrijft ze.

Goed vond ik ook het slothoofdstuk over ‘nalatenschap’: we willen allemaal het gevoel hebben dat we een verschil hebben gemaakt in ons leven. Dit hoofdstuk zet aan tot reflectie over je weg, en geeft je handvatten hoe je op een ander pad zou kunnen komen. Dat kunnen (kleine) veranderingen zijn in je dagelijks handelen, maar het kan ook gaan om een verandering in de manier waarop je op je leven en je beslissingen terugkijkt.

Al met al vond ik het een genuanceerd, evenwichtig en goed onderbouwd boek, dat me in staat stelde vanuit een groter verband naar mijn eigen loopbaankeuzes te kijken. Voor wie het wil bestellen, de link naar Bol:

Mijn boek met interviews met zeventien vrouwen die na hun 35e een nieuwe loopbaan overwogen (en vijf deskundigen over carrièrekansen, geld, pensioenen), ook bij Bol:

Waarom te veel sorry zeggen je carrière hindert

Vandaag stond het in Dag in Dag uit in de Volkskrant: het is nu officieel, vrouwen zeggen sneller sorry dan mannen. Canadese onderzoekers hebben het aangetoond.
Het resultaat komt niet echt als een verrassing voor iemand die heeft meegemaakt hoe een vrouwelijke collega 'sorry' zei toen ze tegen een muurtje botste.

En ook voor Esther Mollema is het geen nieuws. In haar boek 50% meer talent vat ze het samen als: "Sorry dat het regent". Vrouwen verontschuldigen zich veel vaker dan mannen, ook voor zaken waaraan ze part noch deel hebben. Onze hele manier van communiceren is er meer op gericht om niet te veel op de voorgrond te treden, niet te bazig te lijken, en steeds rekening te houden met anderen. Dat kan je in je carrière dwarszitten. En ook managers zien daardoor nog te veel vrouwelijk talent over het hoofd, zegt Esther. Zonde voor de vrouwen en zonde voor de organisatie.

In de woorden van Esther:

"De vrouwelijke stijl van communiceren is gericht op het zoeken naar consensus, op gelijkwaardigheid van alle aanwezigen, en op harmonie. Een nobel streven. Helaas werkt het op de werkvloer vaak anders. Deze wijze van communiceren wordt gezien als weifelend, aarzelend en onzeker. Kortom: geen leidinggevend materiaal."

Slimme managers kijken hier doorheen bij hun zoektocht naar talent, zegt Esther. Ze laten zich niet afleiden door een andere stijl van communiceren. Maar ook vrouwen kunnen leren om hun manier van communiceren soms aan te passen aan de situatie. En dat is niet zo ingewikkeld.

Meer lezen bij Bol:

50 % meer talent
Esther Mollema

Lof's Next Role Model verkiezingen: draag je eigen favoriet voor!

Lof zoekt haar Next Role Models: mannen en vrouwen die hun ambities in werk én gezin op inspirerende wijze waarmaken.
Ken je een man of vrouw in je vriendenkring, op je werk, in je netwerk of in je familie die voor jou een voorbeeld is? Je kunt nog tot 28 maart jouw favoriet nomineren (waarbij je kans maakt op een weekend in Hotel de KOM aan de Zeeuwse kust).
De grote finale en de uitreiking van de awards vindt plaats op 27 mei tijdens het spetterende event Lead Your Life, Live Your Ambitions, dat Lof en de Baak samen organiseren. Daarover later nog meer!

De tweede druk van 50% meer talent!

Deze week verscheen de tweede druk van Esther Mollema's 50% meer talent - de eerste druk is al na vier maanden uitverkocht.
Lezers zijn enthousiast, en veel managers en organisaties gebruiken het boek inmiddels al als handboek voor meer diversiteit.
Goed nieuws voor vrouwen, maar vooral voor organisaties. Want, zoals Esther in het boek zegt:

“We pleiten niet voor ‘social advancement for the sake of social advancement'. We willen meer diversiteit omdat diversiteit organisaties versterkt en verbetert. Idealen zijn goed, resultaten nog beter.”

Waarom onderhandelen altijd iets oplevert

Op BusinessMirror.com.ph schrijft Whitney Johnson een mooie column over onderhandelen door vrouwen, onder de titel Can't nice girls negotiate?

Ze haalt onder andere Anna Fels aan, en ze beschrijft met eigen praktijkervaringen waarom het voor vrouwen soms nog lastiger is om te onderhandelen dan voor mannen. Het oude dilemma: als je als vrouw stevig onderhandelt, ben je 'niet aardig', maar als je niet onderhandelt, krijg je niet wat wilt.

Johnsons geeft een advies dat voor mij een eye-opener is. Want, schrijft ze: "Ondanks dit dilemma, blijft mijn advies aan vrouwen: Vraag om wat je wilt. Je krijgt het misschien niet, maar het laat je ook niet met lege handen achter. Op zijn minst krijg je informatie."

Ik vind dit een eye-opener. Ook als je nee krijgt, weet je meer. Je weet wat de ander vindt. Je weet welke waardering hij of zij aan je werk, je product, je inzet of zelfs jou zelf toekent.

De schrijfster van het artikel kreeg nul op het rekest bij een verzoek om salarisverhoging, en dat gaf haar informatie. Toen de tijd rijp was, verliet ze het bedrijf.

Een prima boek om beter te leren onderhandelen is trouwens Ask for it, van Sara Laschever en Linda Babcock. Meer info bij Bol:

Ask for It
Sara Laschever & Linda Babcock

Doen alsof we alles onder controle hebben

Jessica de Kok van Kaat Mossel Coaching wil met haar bedrijf vrouwen helpen om werk en privé goed te combineren. Ze doet dat met een scala aan praktische tips, huishoudschema's en organisatorische adviezen. Speciaal voor de zakenvrouwen binnen Kaat Mossel richtte ze nu ook Zaak & Vrouw op.

In een interview op ondernemersplatform vrouwen-ondernemen.nl spreekt ze over de manier waarop we naar buiten doen alsof we alles perfect onder controle is, terwijl de werkelijkheid helemaal niet van een leien dakje gaat. "En staan we op netwerkevents erg interessant te doen terwijl we ons in allerlei bochten moesten wringen om de dag weer geregeld te krijgen," zegt Jessica.

Haha, hoe herkenbaar. Ik kan er nog wel een paar aan toevoegen. 'En doen we aan de telefoon in een zakelijk gesprek alsof we ons in een uiterst professionele corporate setting bevinden, terwijl we met onze ogen en ingewikkelde gebarentaal de kinderen tot absolute stilte proberen te manen,' bijvoorbeeld.

Of 'en doen we in een vergadering net alsof we nu met grote spoed door moeten naar de volgende interessante business meeting, terwijl we met zweet in onze oksels op tijd proberen te komen op het schoolplein'.

Misschien moeten we daar eens allemaal mee ophouden. Ik vind het altijd heel opbeurend als ik een zakelijk telefonisch gesprek heb, en dan ineens opgewekte kinderstemmen op de achtergrond hoor. Aha, een collega!